Rabbitfield.com, a zita swoon fansite

Eigenlijk ben ik meer prutser dan muzikant (De Morgen)

Na vijftien jaar Zita Swoon heeft Stef Kamil Carlens even andere plannen

Nog een handvol concerten en dan wordt Zita Swoon een paar jaar te rusten gelegd. Maar de muze is voortdurend in de buurt, en aan plannen heeft zanger Stef Kamil Carlens (39) geen gebrek. Begin volgend jaar staat een reis naar Burkina Faso op het programma die in een aantal muzikale samenwerkingen moet uitmonden. Hij gaat opnieuw in zee met dansgezelschap Rosas, en loopt met het idee rond om onder de noemer Zita Swoon Orchestra een reeks uitsluitend instrumentale concerten te geven. ‘Ik doe alles tussen de soep en de patatten.’

DOOR BART STEENHAUT

In een anonieme straat achter een anonieme gevel in Hoboken woont Stef Kamil Carlens. Alleen de roze geschilderde garagepoort, een lichtpunt in deze zee van grijs, doet vermoeden dat hier een andere kijk op het leven wordt gecultiveerd, en inderdaad: het lijkt wel alsof je hier een parallelle, speelsere wereld binnenstapt. Er hangen kleurige figuren in de tuin, en in de studio, een bijgebouw van het huis waar hij met vrouw en zoon woont, hangen instrumenten aan de muren. Nog het opmerkelijkst is de wand waarop Carlens met engelengeduld foto’s van zijn helden heeft gekleefd. Ik zie Arno en Nick Cave hangen, naast portretten van Wannes Van de Velde en Tom Waits. En het blijkt een work in progress, want naar eigen zeggen heeft Carlens alweer tijdschriften verzameld met foto’s die wachten om het geheel te vervolledigen. Daarnaast: kunstboeken, vinylplaten, een pruttelende espressomachine. Terwijl hij een haastig gesmeerde boterham naar binnen schrokt, installeren we ons in de zithoek van zijn ruime opnamestudio, waar Zita Swoon ook repeteert. We praten over Afrika, een continent dat voor Carlens, op een uitstap naar het uiterste zuiden na, nog een en al mysterie is. “Ik weet niet goed wat me in Burkina Faso te wachten staat”, zegt hij. “Ik denk dat het een echte cultuurclash wordt. Maar goed: ik neem één gitaar mee, en we zien wel. Bedoeling is dat ik er met plaatselijke muzikanten iets ga opnemen. Later in het jaar volgen er nog meer trips, dus ik ga niets overhaasten.”

Je sluit een periode af met een bloemlezing uit wat je de voorbije vijftien jaar hebt gedaan. Hoe voelde het om tijdens het samenstellen van die compilatie opnieuw kennis te maken met al die jongere versies van Stef Kamil?

“Er waren twee dingen die me opvielen: ik ben heel vaak van look veranderd en het heeft lang geduurd voor ik als zanger mijn eigen stem had gevonden. Ik verlies mijn stem nog zelden, nu. Alleen als ik heel lang oude nummers zing en heel hoog moet gaan. Vroeger wilde ik een echte blueszanger worden. Dat oergevoel sprak me enorm aan, het ongeschoolde ook. Onlangs zat ik op YouTube beelden van de jonge John Lee Hooker te bekijken. Ongelooflijk. Zo bruut, zo authentiek. Alleen is ons leven in de westerse wereld nu te veelzijdig om nog zo puur te kunnen zijn. Er stroomt te veel informatie binnen. Toen wij begonnen, was het beter, want er bestond nog geen internet. Maar alles wat ik nu doe, is een synthese van de invloeden die van buitenaf mijn leven zijn binnengedrongen.”

(more…)